Yürekten gelenler...

İçimde uçsuz bucaksın bir karanlık var
Ve ben o karanlığın en uzak noktasında,
Sadece gözlerinin ışıltısını görüyorum.
Her fırsatta koşmak istiyorum sana
Ama ayaklarımda anlayamadığım bir yorgunluk.
Düşüp düşüp kanatıyorum dizlerimi.

Sen hep ulaşılamaz kalacaksın,
Ben hep o karanlıklarda sana hasret.
Hiç seni sevdiğimi bilemeden sarılacaksın sevdiğine..

Oysa
Hiç sevmem karanlıkları,
Seni benim gibi gizli gizli sevenleri de.
Sen bende masumsun
Bir başka sevdanın yalancı koynunda tebessüm etmemeli yüzün.
O küçük bildiğim ellerini sıkmamalı başka bir el
Ve düşündüğün hep ben olmalıyım.
Yoksa ne değeri kalırdı sana olan aşkımın?

Söyle bu kaçış neden?
Yarım kalan aşkların hüznü mü seni mutsuz eden?
Söyle, susma yoksa bu suskunluk seni benden edecek.
Oysa hep mutlu ol istiyorum
Benim olmadığım yerlerde beni düşünerek.
Sen uykuların en derininde olduğun vakitlerde
Rüzgârlarla geleceğim beni fark etmeyeceğin pencerene.

Mutlu olduğumu sandığım vakitlerde
Hep bir hüzünsün zavallı yüreğimde
Ve hep bir eksiklik olacak ellerine hasret ellerimde.
Sen mutluluk rolünü oynarken
Ben hep seni seyredeceğim
Sahilden bakıp uçsuz bucaksız denize.



Sevgi bazen çift taraflı işkence,
Neden acıtır ki insan sevdiğini hiç olmadık nedenlerle?
Aslında mutluluk yok biliyorum senin olmadığın şehirlerde.
Bu yüzden mutsuzluğu yaşıyorum kokunu duymadığım sahillerde.


Senden bir başkasında tadamayacağım mutluluğu
Ve beklemeyeceğim başka bir selam hiç kimseden.
Senin dudaklarından çıkmayan
Hiç bir kelime önemli değil inan.

Bir gün daha bitti sensizliğin sokaklarında başıboş,
Ellerim,ahh zavallı ellerim cebimde,
Ellerine hasret,çaresiz şimdi.
Düşlediğim her şeyin kahramanısın sen,
Ve mutlu oldum
Düşlerden her uyanışımda

Acaba ne düşünüyorsun uyurken?
Neleri hayal ediyorsun?
Oysa ben uykusuz ve yorgun gözlerimle
Duvarlara defalarca gözlerini çiziyor
Ve onlarla sohbet ediyorum bilmiyorsun?

Sana düşlerden bir aşk yaptım..
İçinde hep birlikte olacağımız.
Ama ne yazık
Her uyanışımızda bir birimizi yanımızda bulamayacağız.
Olsun, sevmek seni zaten yokluğunda da sevmekti.
Ve hiç şikayet etmedim


Ben sende anlam kazandım
Yanımda olamasan da,
Bakamasam da hiç rengini bilmediğim gözlerine.
Ahh o gözlerin!
Biliyorum yakacak bedenimi her gece..


Dur! Biraz daha yanımda kal,
Yanımda varlığına sarılayım.
Gitme! Gitme ki ellerime söz dinleteyim.
Yüreğimin sesine dayanamıyorum
Sen giderken haykırırcasına arkandan seslenişine gitme...
Sen sağır, yüreğin sağır.
Hiç bakmadan gidiyorsun bensizliğe.
Gidişin acı veriyor düşlerde bile.


Sen, yorulduğunda aşklardan
Ve yalnız hissettiğinde kendini sakın korkma
Sadece gözlerini kapat ve beni düşün,
Göreceksin yalnızlığının usulca seni terk ettiğini.

Yüreğimde sana ait bir yer var
Kimsenin bilmediği
Ve kapısında taştan duvarlar
ne zaman ki beni düşünürsün.
Depremler olur yıkılır tüm duvarlar.

Avuçlarıma bak ve anla
Senin varlığınla terlemek istediklerini.
Ve dudaklarıma bak sonra,
Hiç öpmediğin öpemeyeceğin hayallerle kuruduğunda.
Ne avuçlarıma bakacaksın
Ne dudaklarıma
Ne yazık yüzü bedeni olmayan bir aşkı satırlarda bırakacağız.


Unuttun beni
Biliyorum unuttun,
Yine sevdalara dalmış olmalısın,
Olsun bir gün, nasılsa bir gün
Anlayacaksın gerçek aşkın tuttuğun ellerde değil de
Benim hüzünlü aşk şiirlerimde olduğunu.
Seni sevmek için acelem yok. Ben bir ömre sığdırdım seni


Acı ve hüzün zaten adım benim.
Daha ne kadar acı çekebilirim?
Zaten uzaktan sevmek sadece niyetim.
Sen kimsin ben kimim boş ver bilinmesin



Hiç bu kadar yanmamıştı
İçimdeki sana ait yüreğim kor akşamlarda
Ve hiç bu kadar gözyaşı dökmemiştim dilsiz duvarlara bakıp
Sen, ben ve imkânsız bir vuslat,
Hiç bu kadar acıtmamıştı canımı.
Söyle, şimdi, şu an, nerdesin?



Seni severken
Bu aşk
Nereye varacak diye hiç düşünmedim.
Düşünseydim zaten sevemezdim ...
Benden, seni anlatmamı
isteselerdi, bir yürek anlatırdım içinde koskacaman bir dünya,
dünyada kocaman bir fener ve sevgi yolu aydınlatan...

Deselerdi yaz onu; yazardım en güzel şiirleri dilsiz istekleri
dipsiz kuyu sarınçlarında yuvarlanan aşkları. Yazardım
parmaklarım morarıncaya kadar yazardım, yüreğim yorulup
duruluncaya kadar.

Deselerdi çiz onu; çizerdim dünyayı, dünya her tarafı yedi
veren gülleri yedi renk açan en mevsimsiz çiçeklerin açtığı
nakışlı oyalı özenli bir dünya ve korkardım kendi
çizdiğim dünyaya dokunmaya, korkardım çiçeklerin yaprakların
solmasından.

Deselerdi kim O ?

O derdim O işte yüreğinde deryaları taşıyıpta
tek bir dünyalıya konuşamayan, o sınırsız sevgi
deryasında yelken açıp giderken sevgisini utangaç kişiliğine
gömen biri idi.

Ve O derdim ;

Beni sabahlara kadar kendisini düşünmek zorunda bırakan insafsız
biri O konuşsa yüreğindeki allı tebessümlerde kaybolurdum,
konuşsa yanmadan yıkılmadan söndürürdü beni derdim.
Sigaram kadar tiryakisi olduğum içkim kadar başımı döndüren,
görmediğim kadar özlediğim, özlediğim kadar dokunamadığım,
dokunamadığım kadar ürkek...

Ve O derdim

Yaşayıpta yitirdiğim değil yaşamayıpta bilmek
istediğim, konuşmasını beklediğim kızıl
dudaklarına hasretlendiğim hasreti ile eridiğim, yanımda
iken bile özlediğim gittiği yolu kıskandığım
aydınlık günlerimi aradığım.

O derdim... alıntı

emegine saglik.Güzel bir siir