Erzurumlu
20-06-2006, 12:14
http://www.zamandayolculuk.com/cetinbal/donniedarko.JPG
Sayı: 446 | Nihal Bengisu Karaca - n.bengisu@aksiyon.com.tr
Donnie Darko
Yön: Richard Kelly
Oyn: Jake Gyllenhaal (Donnie Darko), Jena Malone (Gretchen Ross), Mary McDonnell (Rose Darko), Drew Barrymore (Karyn Pomeroy), Patrick Swayze (Jim Cunningham)
Sen: Richard Kelly
'Zamanda yolculuk" teması ile "yalnızlık korkusu" arasında nitelikli bir bağlantı var. İnsanoğlunun uzaya, uzaysal zaman ve mekanla ilgili araştırmalara yönelen ilgisi hep bu "bağlantıdan" çıkmıyor mu? Soru şu: "Evrende yalnız mıyız?"
Donny Darko sarsıntı yaratan filmlerden; bir kere olayların merkezinde ergenliğin tehlikeli ve sancılı döneminde bir de şizoid sorunlarla boğuşan son derece zeki ve hüzünlü bir genç var; görüşü açık, ufku geniş ama bunlar onu "istikbali parlak" bir genç yapmıyor. Çünkü 80"lerde, istikbali parlak olmanın yolu "korkunu aş" "sevgiye kucak aç" türü antin kuntin sloganlara inanmaktan ve bütün bunları talep ettiğin iktidara ulaşmak için örgütleyebilmekten geçiyor.Üzgünüz Donny "yalnızlık ne menem bir şeydir?" ya da "Zamanda yolculuk mümkün müdür?" gibi sorular soran ve hayali arkadaşı tavşan Frank"le uyurgezerlik nöbetlerinde volta atan doğuştan hüzünlülere verebileceğimiz bir pay yok; sana, sırf "aykırı" fikirlere sahip olduğu için dışladığımız şu edebiyat öğretmenine ve şu şişman Çinli kıza, verebileceğimiz hiçbir şey yok!
Anlatacaklarımızın filmi izlememiş olanlara bir şeyler ifade etmesi zor. Bir yazar, yazarlığı "çocukluğa olgunlaşmak" diye tarif etmiş. Bu söz sinema için Donny Darko"ya uyarlanabilir: Donny Darko"yu izleyince "sinema gençliğe olgunlaşmaktır" diyor insan. Donny Darko, eleştirisi ve tanıtımı yapılabilecek bir film olmaktan çok üzerinde analiz yapılmayı gerektiren filmlerden. David Lynch"in "Mullholand Çıkmazı" ile aynı düzeyde değilse de aynı kulvarda olduğunu söyleyelim, siz anlayın.
Donny Darko psikiyatri tedavisi gören, ergenliğin bitiminde ilk gençliğin başlarında sorunlu bir çocuk, "iyi" bir ailesi, "iyi" bir doktoru var. Daha bu noktada bile insanın gözü kamaşıyor; çünkü bu bir bağımsız yapım değil de sıradan bir gençlik filmi olsaydı, ya da sıradan sloganları pelesenk etmiş "anarşist" bir tavrı benimsemiş olsaydı, Donny"nin hastalığının anlayışsız ve cahil ailesine ya da aptal doktoruna bağlanması kaçınılmaz olurdu. Oysa tıbbi veriler açısından da "doğru" bir şekilde, Donny eğitimli ve anlayışlı ailesine rağmen ve onun için gerekeni yapma noktasında elinden geleni esirgemeyen doktoruna rağmen hasta. Çünkü hastalıkları belli bir ya da iki merkezin kusuru imiş gibi göstermek "ehlileştirilmiş eleştiri"nin bir oyunu. Oysa bu öylesine büyük ve girift bir oyun ki, "sağlıklı" bir insan değilsen, normal değilsen, hemen yabancılaşıp dışına kaçamıyorsan hayatın, Donny gibi sadıksan sorulara, başın büyük belada demektir. Şizofreni tedavisi gören Donny"ye doğru sorular yalnızca "uykuda" gelmekte; Donny gündüzlerini makul dozlardaki isyan ve sorgulamalarla geçiştirebiliyor; devrim uykuda gerçekleşiyor. Donny bir uyurgezer ve bir arkadaşı da var; garip bir tavşan kostümü giymiş Frank adında hayali biri. Bir ara ona "Neden bu aptal tavşan kostümünü giyiyorsun?" diyor, Frank ise "Ya sen neden o aptal insan kostümünü giyiyorsun?" diye cevap veriyor. Sorularla ve Frank"in manipülasyonlarıyla geçen gecelerin bir çözümlemesi, bir açıklaması var mı?
Donny Darko hayali arkadaşı Frank"in soft başlayan ama giderek dozu yükselen "yıkım" önerilerini yerine getirirken bir yandan da okula yeni gelen bir kız arkadaş ediniyor. Son derece naif bir düzlemde ilerleyen bu gönül ilişkisi Donny"nin nihai kararında, en çok da Stephan Hawking"in solucan deliği teorisine göre "mümkün olabilen" zamanda yolculuk takıntısının varacağı noktada önemli bir rol oynuyor. Zamanda yolculuk saplantısı üzerinden "kader" ile, "zaman" ile bir çok felsefi tartışmaya göz kırpıyor film. Gotik edebiyatı, dahası Hollywood mahreçli gençlik filmlerini çağrıştıran ama suratımıza fırlatmayan referansları da var. Ama tüm bunların ötesinde en hoş olanı, filmin türünü teyid etme noktasında da işimizi zorlaştıran, "zamanda yolculuk" teması ile Donny"nin altında ezildiği türden bir gerçeklik olan "yalnızlık korkusu" arasındaki nitelikli bir bağlantı. İnsanoğlunun uzaya, uzaysal zaman ve mekanla ilgili araştırmalara yönelen ilgisi hep bu "bağlantıdan" çıkmıyor mu, soru şu: "Evrende yalnız mıyız?"
Donny Darko bana göre nihai olarak "ağır takılan" değil, gerçek anlamda "ağır" bir "gençlik" filmi. Psikolojik, fantastik, dini ve felsefi eğilimlerine rağmen, aslında ele aldığı insanın ancak genç yaşlarında kapıldığı ancak büyüdükçe yitirdiği sorulara coşkuyla bağlanması ihtimalinde yaşanabilecek zihinsel serüven. Bu trajik olduğu kadar diğerkam olabilecek bir süreç. Donny Darko"nun bu hikayeyi anlatmak için 80"leri seçmesi ayrıca ilginç. Muhafazakâr politikalarla, tek tipleştirici/aynileştirici Amerikan tarzı banliyö yaşamıyla sarmalanan dönem filmin eleştiri oklarından payını alıyor. Ancak film meselenin sadece politik atmosfer ile ve gençlik filmlerinin sandığı şekilde aile ve çevre baskısı, uyuşturucu satıcıları ya da şiddet filmleri ile ilgili olmadığını da söylüyor. Sorun "dışarıdan" gelen uyarılarla tetikleniyor, ama asıl kaynak "içeride".
Sayı: 446 | Nihal Bengisu Karaca - n.bengisu@aksiyon.com.tr
Donnie Darko
Yön: Richard Kelly
Oyn: Jake Gyllenhaal (Donnie Darko), Jena Malone (Gretchen Ross), Mary McDonnell (Rose Darko), Drew Barrymore (Karyn Pomeroy), Patrick Swayze (Jim Cunningham)
Sen: Richard Kelly
'Zamanda yolculuk" teması ile "yalnızlık korkusu" arasında nitelikli bir bağlantı var. İnsanoğlunun uzaya, uzaysal zaman ve mekanla ilgili araştırmalara yönelen ilgisi hep bu "bağlantıdan" çıkmıyor mu? Soru şu: "Evrende yalnız mıyız?"
Donny Darko sarsıntı yaratan filmlerden; bir kere olayların merkezinde ergenliğin tehlikeli ve sancılı döneminde bir de şizoid sorunlarla boğuşan son derece zeki ve hüzünlü bir genç var; görüşü açık, ufku geniş ama bunlar onu "istikbali parlak" bir genç yapmıyor. Çünkü 80"lerde, istikbali parlak olmanın yolu "korkunu aş" "sevgiye kucak aç" türü antin kuntin sloganlara inanmaktan ve bütün bunları talep ettiğin iktidara ulaşmak için örgütleyebilmekten geçiyor.Üzgünüz Donny "yalnızlık ne menem bir şeydir?" ya da "Zamanda yolculuk mümkün müdür?" gibi sorular soran ve hayali arkadaşı tavşan Frank"le uyurgezerlik nöbetlerinde volta atan doğuştan hüzünlülere verebileceğimiz bir pay yok; sana, sırf "aykırı" fikirlere sahip olduğu için dışladığımız şu edebiyat öğretmenine ve şu şişman Çinli kıza, verebileceğimiz hiçbir şey yok!
Anlatacaklarımızın filmi izlememiş olanlara bir şeyler ifade etmesi zor. Bir yazar, yazarlığı "çocukluğa olgunlaşmak" diye tarif etmiş. Bu söz sinema için Donny Darko"ya uyarlanabilir: Donny Darko"yu izleyince "sinema gençliğe olgunlaşmaktır" diyor insan. Donny Darko, eleştirisi ve tanıtımı yapılabilecek bir film olmaktan çok üzerinde analiz yapılmayı gerektiren filmlerden. David Lynch"in "Mullholand Çıkmazı" ile aynı düzeyde değilse de aynı kulvarda olduğunu söyleyelim, siz anlayın.
Donny Darko psikiyatri tedavisi gören, ergenliğin bitiminde ilk gençliğin başlarında sorunlu bir çocuk, "iyi" bir ailesi, "iyi" bir doktoru var. Daha bu noktada bile insanın gözü kamaşıyor; çünkü bu bir bağımsız yapım değil de sıradan bir gençlik filmi olsaydı, ya da sıradan sloganları pelesenk etmiş "anarşist" bir tavrı benimsemiş olsaydı, Donny"nin hastalığının anlayışsız ve cahil ailesine ya da aptal doktoruna bağlanması kaçınılmaz olurdu. Oysa tıbbi veriler açısından da "doğru" bir şekilde, Donny eğitimli ve anlayışlı ailesine rağmen ve onun için gerekeni yapma noktasında elinden geleni esirgemeyen doktoruna rağmen hasta. Çünkü hastalıkları belli bir ya da iki merkezin kusuru imiş gibi göstermek "ehlileştirilmiş eleştiri"nin bir oyunu. Oysa bu öylesine büyük ve girift bir oyun ki, "sağlıklı" bir insan değilsen, normal değilsen, hemen yabancılaşıp dışına kaçamıyorsan hayatın, Donny gibi sadıksan sorulara, başın büyük belada demektir. Şizofreni tedavisi gören Donny"ye doğru sorular yalnızca "uykuda" gelmekte; Donny gündüzlerini makul dozlardaki isyan ve sorgulamalarla geçiştirebiliyor; devrim uykuda gerçekleşiyor. Donny bir uyurgezer ve bir arkadaşı da var; garip bir tavşan kostümü giymiş Frank adında hayali biri. Bir ara ona "Neden bu aptal tavşan kostümünü giyiyorsun?" diyor, Frank ise "Ya sen neden o aptal insan kostümünü giyiyorsun?" diye cevap veriyor. Sorularla ve Frank"in manipülasyonlarıyla geçen gecelerin bir çözümlemesi, bir açıklaması var mı?
Donny Darko hayali arkadaşı Frank"in soft başlayan ama giderek dozu yükselen "yıkım" önerilerini yerine getirirken bir yandan da okula yeni gelen bir kız arkadaş ediniyor. Son derece naif bir düzlemde ilerleyen bu gönül ilişkisi Donny"nin nihai kararında, en çok da Stephan Hawking"in solucan deliği teorisine göre "mümkün olabilen" zamanda yolculuk takıntısının varacağı noktada önemli bir rol oynuyor. Zamanda yolculuk saplantısı üzerinden "kader" ile, "zaman" ile bir çok felsefi tartışmaya göz kırpıyor film. Gotik edebiyatı, dahası Hollywood mahreçli gençlik filmlerini çağrıştıran ama suratımıza fırlatmayan referansları da var. Ama tüm bunların ötesinde en hoş olanı, filmin türünü teyid etme noktasında da işimizi zorlaştıran, "zamanda yolculuk" teması ile Donny"nin altında ezildiği türden bir gerçeklik olan "yalnızlık korkusu" arasındaki nitelikli bir bağlantı. İnsanoğlunun uzaya, uzaysal zaman ve mekanla ilgili araştırmalara yönelen ilgisi hep bu "bağlantıdan" çıkmıyor mu, soru şu: "Evrende yalnız mıyız?"
Donny Darko bana göre nihai olarak "ağır takılan" değil, gerçek anlamda "ağır" bir "gençlik" filmi. Psikolojik, fantastik, dini ve felsefi eğilimlerine rağmen, aslında ele aldığı insanın ancak genç yaşlarında kapıldığı ancak büyüdükçe yitirdiği sorulara coşkuyla bağlanması ihtimalinde yaşanabilecek zihinsel serüven. Bu trajik olduğu kadar diğerkam olabilecek bir süreç. Donny Darko"nun bu hikayeyi anlatmak için 80"leri seçmesi ayrıca ilginç. Muhafazakâr politikalarla, tek tipleştirici/aynileştirici Amerikan tarzı banliyö yaşamıyla sarmalanan dönem filmin eleştiri oklarından payını alıyor. Ancak film meselenin sadece politik atmosfer ile ve gençlik filmlerinin sandığı şekilde aile ve çevre baskısı, uyuşturucu satıcıları ya da şiddet filmleri ile ilgili olmadığını da söylüyor. Sorun "dışarıdan" gelen uyarılarla tetikleniyor, ama asıl kaynak "içeride".
