Cocuklar ve gençlerin, anne-babaları ve diğer büyükleriyle olan ilişkilerinde en fazla görülen bir durumdur.
Çatışma, gençlerin düşünce, duygu ve davranışları ile yetişkinlerin değer yargılarının örtüşmemesinden kaynaklanır.
Yetişkinler kendi inanç ve değer kalıplarını gençlere tavsiye ederler. Onlara "akıl verirler" kendi beklentilerini ve taleplerini sürekli tekrarlarlar. Gençlerin ve çocukların uslu olmalarını, itaat etmelerini, hata yapmamalarını beklerler.

KUŞAK ÇATIŞMALARININ ÇEŞİTLİ NEDENLERİ VARDIR.

YETİŞKİNLERE VE TOPLUMA İLİŞKİN NEDENLER

1.) Büyüklerin kendi çocukluk ve gençlik yıllarını unutmaları
2.) Büyüklerin çocuk ve gençlerden olgun, yetişkin davranışlarını görme istekleri
3.) Gençlerden sorumlu, disiplinli davranış beklentileri,
4.) Yetişkinlerin geçmişte yapmadıklarını çocuklarda ve gençlerde görme istekleri
5.) Aile büyüklerinin aşırı koruyucu ve kollayıcı müdaheleci yapıları,
6.) Toplumun gençlere güvenmemesi ve tüketici, hazırcı görmesi,
7.) Toplumun gençlere sorumluluk vermekten korkması

GENÇLERE İLİŞKİN NEDENLER :

1.) Gençlerin sürekli yenilik ve arayış içinde olmaları
2.) Gençlerin büyüklere pek " kulak asmamaları"
3.) Büyüklere " Bizi madem doğurdunuz her dediğimizi yapacaksınız" tarzında yaklaşmaları
4.) Tecrübe eksikliği
5.) Kişilik ve kimlik oluşumu sürecinin biraz " sancılı" geçmesi
6.) Büyüklerin tavsiyelerine pekte ihtiyaçları olmadıkları ve her şeyin üstesinden gelebilecekleri şeklinde " aşırı özgüven" duygusu

Gençlerin 13-14 yaşından başlayarak kuşaklararası çatışmalarda karşılaştıkları bilinmektedir.
Çocukluk döneminin " edilginliği" gitmiş " etkin" olma arzusunda olan gençlik dönemi başlamıştır. Bu dönemde gençlik var oldukları ve işe yaradıklarını gösterme arzusundadırlar.
Doğal olarak toplumsal yaşamda gençlik; " bende varım,buradayım,beni fark edin" şeklinde çıkışlar yapar. Yerine göre asi, isyankar, cansıkıcı sorumsuz tavırlar sergileyebilir....
Farklı kültürde ve farklı ülkede yaşayan gençler kuşaklararası çatışmayı çok daha derin yaşar.Özellikle "Batı uygarlığında" yaşayan gençler hem kuşak hem de kültür çatışmasıyla
Karşı karşıyadır. Aileler yabancı ülkede çocuklarına daha çok baskılı ve yönlendirici davranır. Bir bakıma neslini, geleceğini, kültürünü koruma refleksi gelişir.
Kültür ve ülke farklılığı gençlerle ailelerinin arasını çok açar. Gençler yeni ortama ve kültüre uyma eğilimi taşırlar.
Bu durum aileleri telaşa ve paniğe sevk eder. Çocuklara yasaklar ve yeni kurallar koyarlar. Maalesef bu yöntem aksi sonuç doğurur.Ailelerin korktuğu başına gelir.
Anne-Babalar ; çocuklarının kişilik özelliklerini, gelişim çağını ve eğilimlerini çok iyi bilmeliler.
Çocuklarını özellikle dinlemeleri ve sonrada anlamaları gerekir: onlarla empati kurmalılar. Kendi gençlikleri dönemlerini hatırlamalılar. Gençlere sürekli öğüt vermekten vazgeçmeliler. Ciddi olarak zarar görmeyecek durumlarda gençlerin " hata yapmalarına" fırsat verilmelidir.Tecrübe edinmek ancak yanlış ve hata yapmakla mümkündür.
Çocukların korkutulması, hep yönlendirilmesi yanlıştır.Onlarla oturup konuşmak artı ve eksileri konuşup, arternatifler sunulmalı ve seçim gence bırakılmalıdır.

-Anne- Baba veya toplum gençlere güvenmeli ve iş birliği yapılmalı
-Gençlere sorumluluklar verilerek güven duyguları gerçekci zemine oturtulmalı.
-Anne-baba özellikle çocuğunun neyi başarıp,başaramayacağını anlamalıdır.Onun görmek istediği gibi şekillendirme yerine onun olabileceği şeklin zeminini oluşturmalı. Gencin doğal akışı ve yetenekleri başarılı olacağı alanı zaten seçer.
- Büyükler ve toplum gençlere altyapı oluşturmalı, kendilerini ifade etme ve gösterme fırsatı tanınmalıdır.