empati
12-07-2008, 02:18
Aynı dua için açıldı eller
Bir evin, bir sofranın, bir duanın kardeşiydi onlar.
Kimi Aydınlı, kimi Sinoplu, Adanalı, Diyarbakırlı, Samsunluydu.
Ama bir araya gelip koyunca yüreklerini ortaya,hepsi aynı köyün evladı
oluyordu.
Sabahtan yola çıksalar akşam vakti aynı köye varırdı yürekleri.
Ve sıkıldıklarında aynı köye ulaşırdı istekleri.
Ama en önemlisi bir duaydı paylaştıkları.
Hepsi açınca ellerini "Ya Rabbi" diyordu "okulumuzu bitirip ülkemize en
güzel şekilde hizmet etmeyi bize nasip et..."
O gün bir telaş vardı bu gençlerin evinde. Misafir gelecekti akşam. Ama
hiçbirinin parası yoktu.
Evde de yemeklik malzeme kalmamıştı aksilik bu ya. Birbirlerine
hissettirmemeye çalıştıkları,
ama hepsinin aynı anda yaşadığı bir sızı çöreklenmişti yüreklerine.
Aynı sızıydı ya paylaştıkları,aynı dua için açıldı elleri.
Güldü içlerinden biri arkadaşlarını rahatlatmak için "Haydi" dedi
"yapmayın. Hangi köyün evladısınız siz? Hemen ararım babamızı.
O halleder sıkıntımızı.
Ne zaman sıkıntıda kaldık ki şimdi kalalım.
Kodu kim önce çevirirse o konuşsun babayla."
Biri sordu şaşkın ve umutsuzca: "Ne ki kod?"
"Yirmibeş" dedi diğeri gülerek "Yirmi beş!"
O gün akşamüzeri erzak geldi evlerine. "Biri" dedi kapıdaki adam "öğrenciye
hayır yapayım demiş.
Fitresi varmış yirmi beş lira. Ben de erzak aldım. Aslında bizim
apartmanımızda da öğrenci var,
ama hanım burayı tarif etti. 'Karşı apartmana, yirmi beş numaraya götür'
dedi."Afiyet olsun"
diyerek bıraktı adam elindeki poşetleri. Paketleri alan şaşkın ve mütebessim
halde arkadaşlarının
yanına geldi. "Tamam" dedi gülerek. Hatları meşgul etmeyin. Yirmibeş
yoğundur şimdi.
Bizim ihtiyacımız görüldü. Daha çok ihtiyacı olan bağlansın..."
Rümeysa Oğuz
Semerkand Aile Nisan 2007
Bir evin, bir sofranın, bir duanın kardeşiydi onlar.
Kimi Aydınlı, kimi Sinoplu, Adanalı, Diyarbakırlı, Samsunluydu.
Ama bir araya gelip koyunca yüreklerini ortaya,hepsi aynı köyün evladı
oluyordu.
Sabahtan yola çıksalar akşam vakti aynı köye varırdı yürekleri.
Ve sıkıldıklarında aynı köye ulaşırdı istekleri.
Ama en önemlisi bir duaydı paylaştıkları.
Hepsi açınca ellerini "Ya Rabbi" diyordu "okulumuzu bitirip ülkemize en
güzel şekilde hizmet etmeyi bize nasip et..."
O gün bir telaş vardı bu gençlerin evinde. Misafir gelecekti akşam. Ama
hiçbirinin parası yoktu.
Evde de yemeklik malzeme kalmamıştı aksilik bu ya. Birbirlerine
hissettirmemeye çalıştıkları,
ama hepsinin aynı anda yaşadığı bir sızı çöreklenmişti yüreklerine.
Aynı sızıydı ya paylaştıkları,aynı dua için açıldı elleri.
Güldü içlerinden biri arkadaşlarını rahatlatmak için "Haydi" dedi
"yapmayın. Hangi köyün evladısınız siz? Hemen ararım babamızı.
O halleder sıkıntımızı.
Ne zaman sıkıntıda kaldık ki şimdi kalalım.
Kodu kim önce çevirirse o konuşsun babayla."
Biri sordu şaşkın ve umutsuzca: "Ne ki kod?"
"Yirmibeş" dedi diğeri gülerek "Yirmi beş!"
O gün akşamüzeri erzak geldi evlerine. "Biri" dedi kapıdaki adam "öğrenciye
hayır yapayım demiş.
Fitresi varmış yirmi beş lira. Ben de erzak aldım. Aslında bizim
apartmanımızda da öğrenci var,
ama hanım burayı tarif etti. 'Karşı apartmana, yirmi beş numaraya götür'
dedi."Afiyet olsun"
diyerek bıraktı adam elindeki poşetleri. Paketleri alan şaşkın ve mütebessim
halde arkadaşlarının
yanına geldi. "Tamam" dedi gülerek. Hatları meşgul etmeyin. Yirmibeş
yoğundur şimdi.
Bizim ihtiyacımız görüldü. Daha çok ihtiyacı olan bağlansın..."
Rümeysa Oğuz
Semerkand Aile Nisan 2007
