YAŞADIKLARIMDAN ÖĞRENDİĞİM BİR ŞEY VAR…



Yaşadıklarımdan öğrendiğim bir şey var:


Yaşadın mı, yoğunluğuna yaşayacaksın bir şeyi


Sevgilin bitkin kalmalı öpülmekten


Sen bitkin düşmelisin koklamaktan bir çiçeği





İnsan saatlerce bakabilir gökyüzüne


Denize saatlerce bakabilir, bir kuşa, bir çocuğa


Yaşamak yeryüzünde, onunla karışmaktır


Kopmaz kökler salmaktır oraya





Kucakladın mı sımsıkı kucaklayacaksın arkadaşını


Kavgaya tüm kaslarınla, gövdenle, tutkunla gireceksin


Ve uzandın mı bir kez sımsıcak kumlara


Bir kum tanesi gibi, bir yaprak gibi, bir taş gibi dinleneceksin





İnsan bütün güzel müzikleri dinlemeli alabildiğine


Hem de tüm benliği seslerle, ezgilerle dolarcasına


İnsan balıklama dalmalı içine hayatın


Bir kayadan zümrüt bir denize dalarcasına





Uzak ülkeler çekmeli seni, tanımadığın insanlar


Bütün kitapları okumak, bütün hayatları tanımak arzusuyla yanmalısın


Değişmemelisin hiçbir seyle bir bardak su içmenin mutluluğunu


Fakat ne kadar sevinç varsa yaşamak özlemiyle dolmalısın


Ve kederi de yaşamalısın, namusluca, bütün benliğinle


Çünkü acılar da, sevinçler gibi olgunlastırır insanı


Kanın karışmalı hayatın büyük dolaşımına


Dolaşmalı damarlarında hayatın sonsuz taze kanı





Yaşadıklarımdan öğrendiğim bir şey var:


Yaşadın mı büyük yaşayacaksın,


ırmaklara, göğe, bütün evrene karışırcasına


Çünkü ömür dediğimiz şey, hayata sunulmuş bir armağandır


Ve hayat, sunulmuş bir armağandır insana.





Ataol BEHRAMOGLU